Op mijn website hebben jullie al kort kunnen lezen over het project Drawing her Story. Inmiddels is de eerste serie tekenlessen bijna afgerond en staan Simone van Olst (die de tekenlessen verzorgt) en ik versteld van de prachtige verhalen die het project losmaakt. 

In Drawing her Story komen vrouwen van allerlei nationaliteiten samen in een gratis tekencursus. De eerste serie vond plaats in de Stevenshof. Tien weken lang volgden zij tekenlessen waarbij ze aan de hand van thema’s elkaars verhaal tekenden. Aan de eerste cursus namen vrouwen van 30 tot 75 jaar uit onder andere Marokko, Nederland, Brazilië, en Thailand deel. De thema’s die in de lessen aan de orde komen variëren van ‘kindertijd’ en ‘familie’ tot ‘vooroordelen’ en ‘verhuizen’. Aan de hand van deze thema’s vertellen de vrouwen over hun leven, hun verleden, hun heden en hun toekomstdromen. Het doel van de cursus is dat de vrouwen elkaar leren kennen en begrip krijgen voor de situatie en de achtergrond van de ander.

Met deze insteek begonnen Simone en ik aan Drawing her Story. We konden niet vermoeden wat voor impact de cursus op de vrouwen, én op onszelf zou hebben. Wat met name erg opviel was dat de vrouwen in de groep heel snel een band opbouwen en elkaar vertellen over perioden in hun leven waar ze het soms al jaren niet over hebben gehad. De ene les is luchtig en vol gelach, een andere les brengt verdrietige herinneringen boven. Tranen zijn er geweest, maar vooral héél veel stralende gezichten wanneer de deelnemers de tekeningen zagen die een ander van hun dierbare herinneringen maakte. Als initiatiefnemers van Drawing her Story blijven wij bewust op de achtergrond zodat de uitwisseling ook echt tussen de vrouwen plaatsvindt. 

Wij zijn erg blij met de eerste serie van Drawing her Story en hebben erg veel zin in de tweede cursus! Die vindt plaats in Leiden Centrum/Leiden Noord en begint op dinsdag 5 februari. De lessen vinden plaats van 9.30 tot 11.30 uur en de cursus is gratis. De locatie wordt later bekend gemaakt, maar opgeven kan al wel bij mij: [email protected] of bel naar 06-12548246

Gezocht: ruimte in het centrum van Leiden of in Leiden Noord om de tweede serie lessen te geven. Het liefst een ruimte waar we 10 weken lang de muren mogen 'behangen' met tekeningen. Weet jij iets? Geef het me door! 

Drawing her Story is bedacht door Nika Kunstprojecten en wordt in Leiden ondersteund door het WOZ-fonds, Drückerfonds en Fonds 1818. Met dank aan Kunstcollectief De Mors. 

Mijn vorige blog, de eerste van de serie over de kunstwerken die ik in bezit heb, sloot ik af met de belofte het de volgende keer over een werk te hebben dat ik ook wel het 'seksfabriekje' noem. Daar hebben jullie natuurlijk met smart op zitten wachten. 

Het gaat om een object dat in werkelijkheid 'Hemelbed' heet, en dateert uit 1999. De maker ervan is Luk van Soom, een Vlaamse kunstenaar die met name grote beeldhouwwerken maakt. Hij vertegenwoordigde België al eens op een wereldtentoonstelling en was professor aan onder andere de Rietveld Academie in Amsterdam. Hemelbed is in een grotere oplage gemaakt en is in ieder geval in het bezit van het Middelheimmuseum. 

Hemelbed bestaat uit een metalen opgengewerkte kubus. De inkepingen zorgen voor de illussie van een slaapkamerraam en gordijnen. Tegelijkertijd staat er een fabriekspijp met een grote witte wolk (van gipsachtig materiaal) op de kubus. Jammer genoeg heeft de kat het werk al eens uit de vensterbank gegooid waardoor de witte wolk gerepareerd moest worden. Toch blijf ik het een leuk ding vinden. 

Waarom dit werk bij mij al snel het seksfabriekje is gaan heten wordt duidelijk wanneer je het ding een kwartslag draait. Dan werp je een blik in de slaapkamer en ziet daar toch echt duidelijk mannelijke en vrouwelijke geslachtsdelen. 

En is het nu mijn 'dirty mind', of verwijst die witte wolk toch ook ergens anders naar? En de kleine figuurtjes op de fabriekspijp lijken eigenlijk ook verdacht veel op spermacellen. 

Het leuke van dit werkje vind ik dan ook dat het niet is wat het lijkt. Soms laat ik het met een veelbetekenende blik aan iemand zien. Wanneer er geen belletje gaat rinkelen begin ik te twijfelen: ben ik de enige die deze seksuele aanwijzingen er in ziet? Ik ben benieuwd naar jullie mening! 

Al een tijdje speelt het idee door mijn hoofd om een boek(je) te maken over particuliere kunstverzamelaars in Leiden. Van kaartenverzamelaars en collectioneurs van moderne kunst tot liefhebbers van bijzondere uitgaven van Jan Wolkers: ze zijn allemaal in Leiden te vinden. Niet alle verzamelaars lopen echter met hun schatten te koop. Het zou dus zomaar een flinke klus kunnen zijn om hen over de streep te trekken mee te werken. Maar, als je iets wilt, moet je altijd eerst bij jezelf beginnen. Daarom op deze weblog in de komende weken een inkijkje in mijn eigen bescheiden collectie kunstwerken.  

Veel mensen denken dat kunst duur is. Of vinden het eng om te kopen. Dat is nergens voor nodig. Je kunt bescheiden beginnen en hoeft niet bang te zijn voor een miskoop. Immers, waarom zou iets een miskoop zijn als jij een werk zelf mooi vindt? 

Voor mij was de stap om een eerste kunstwerk te kopen niet groot. Tijdens mijn studie kunstgeschiedenis werkte ik bij Van Stockums Veilingen in Den Haag, waar ik de boek- en prentveilingen voorbereidde. Flink wat atlassen, kaarten en oude en moderne prenten gingen door mijn handen. En daar kocht ik dan ook mijn eerste kunstwerk: een litho van Marcel Marceau. Als ik het me goed herinner betaalde ik er 70 euro voor. 

Marcel Marceau is bekend geworden als mimespeler en was de bedenker van 'bip', een trieste clown met een wit gezicht en felrode lippen. Op de litho van Marcel Marceau is drie maal zo'n figuur te zien, maar dan met drie verschillende gezichtsuitdrukkingen: Van omhooggekrulde lippen tot een droef naar beneden getrokken mond. Alle clowns hebben tranen onder hun ogen. Op de achtergrond is een stad ( vermoedelijk Parijs) te zien. In de lucht donkere wolken, drie zonnen en een zwarte zon of maan. 

Dit werk kocht ik impulsief, omdat het me aansprak. Ik kende het werk van Marcel Marceau niet en had geen idee of ik een 'goede' aankoop deed. Voor 70 euro natuurlijk ook niet zo belangrijk. De litho stond vervolgens in de weg op mijn studentenkamer en ook nu heb ik er nog steeds geen écht goede plek voor gevonden. Maar nog altijd word ik, hoewel de figuren op het werk triest kijken, vrolijk van dit kunstwerk. Nu ik weer eens wat meer over Marceau heb gelezen en een aantal van zijn litho's heb bekeken word ik alleen maar enthousiaster. Mijn eerste kunstwerk is zeker geen miskoop geweest! 

Binnenkort meer werken uit de 'Collectie Eline' op dit blog. Onder andere een sculptuur die ik zelf het 'seksfabriekje' noem....